Στον ελληνικό Τύπο οι τρομοκράτες εκτός από την αρχισυνταξία, είναι οι μόνοι που κατέκτησαν και το προνόμιο της ανωνυμογραφίας.

Μεταξύ του «όπλου της κριτικής» και της κριτικής των όπλων υπάρχει τεράστιο χάσμα. Εχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές, με φυσική βία και με την ουσία της Δημοκρατίας.

Η μόνη σοβαρή απάντηση στα ερωτήματα περί «αθωότητας ή ενοχής» των κατηγορουμένων σε μια δίκη είναι ότι η «πίστη» δεν μετράει, αλλά τα στοιχεία...

Δεν γνωρίζω αν «κατά τη διάρκεια της προανάκρισης... υπήρχαν κουκουλοφόροι αστυνομικοί», αλλά γνωρίζω ότι ο κ. Ζιλ Περό ψεύδεται σε ότι αφορά τις απειλές στους δημοσιογράφους, μάλλον αναξιόπιστος είναι. Κι ας επανεισάγεται στην Ελλάδα με την χρυσόσκονη της «Monde Diplomatique»...

Φυσικά και θα μπορούσε να γίνει καλύτερος χειρισμός του θέματος της τρομοκρατίας από τους δημοσιογράφους. Το ποτήρι όμως δεν είναι μισοάδειο, άσχετα αν κάποιοι το προβάλλουν έτσι.

Έχει ένα δίκιο ο κ. Δημήτρης Κουφοντίνας που διατύπωσε την απαίτηση είτε να μεταδοθεί όλη η διαδικασία της δίκης ή να μην μεταδοθεί τίποτε. Το δίκιο του άπτεται στο γεγονός ότι σ' αυτή τη χώρα δεν έχουμε καταλήξει σε ένα κοινά αποδεκτό συμπέρασμα για το τι είναι είδηση και κυρίως στο ποιος ορίζει την είδηση.

Αυτή τη στιγμή όλοι κρίνονται. Και οι δημοσιογράφοι, αλλά και οι δικηγόροι. Και η Δημοκρατία, αλλά και η Αριστερά. Καλά θα κάνουμε να προσέξουμε όλοι...

Ή αγωνιστής - αγωνιστής (ταγμένος με μια πλευρά σε ένα αγώνα) ή δημοσιογράφος - δημοσιογράφος, που καλύπτει αμερόληπτα όλες τις πλευρές του αγώνα...

Τα προβλήματα δημοσιογραφικής κάλυψης της τρομοκρατίας δεν είναι μόνο ελληνικά. Και στην μεσογειακή Ισπανία, όπου χρόνια τώρα αντιμετωπίζουν τη ματοβαμμένη δράση της ΕΤΑ, οι δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν πολλά...

Το πρόβλημα είναι ότι από την Αριστερή κυριαρχία στο δημόσιο διάλογο περάσαμε στην κυριαρχία της απλής, αγνής και πολύ ρωμέικης μπούρδας με Αριστερή λεοντή.

Τα αντράκια με τα κρυμμένα πρόσωπα, που δικαίως τους έλεγαν αλήτες, φόρεσαν για μια ακόμη φορά την λεοντή της Αριστεράς και του Αναρχισμού, επιτέθηκαν στην «Απογευματινή»

Ότι κι αν μεταδώσουν οι δημοσιογράφοι, αντικειμενικά κάποιος θα ευνοηθεί και κάποιος θα ζημιωθεί. Η είδηση δεν μπορεί να κρίνεται από την πηγή της ή από το αποτέλεσμα της, αλλά από την αλήθεια της.

Κάθε δημοσιογράφος πρέπει να είναι επιφυλακτικός σε ότι του λένε. Να τσεκάρει και να διπλοτσεκάρει, όσα μεταδίδει. Να επισημαίνει τα ψέματα και να διασταυρώνει τις αλήθειες. Στην περίπτωση των τρομοκρατών πρέπει να είναι πέντε φορές επιφυλακτικός.

Μια απορία μόνο έχω. Μας ενοχλεί το γεγονός ότι ο κ. Ξηρός είπε τις απόψεις του προφορικώς και δεν μας ενοχλεί που επί 27 χρόνια καιρό τις έλεγε γραπτώς;

Ας υποθέσουμε τώρα ότι θέλω να βρίσω κάποιον ή να σπιλώσω τη μνήμη του. Δεν μπορώ να στείλω επιστολή, ούτε άρθρο που να αφήνω αιχμές ότι ήταν «παιδεραστής, έμπορος ναρκωτικών, εκβιαστής, τοκογλύφος, βασανιστής, φονιάς, επιχειρηματίας κ.λ.π.» Τι κάνω λοιπόν; Σφραγίζω με ένα κόκκινο αστέρι στην επιστολή μου κι εκτός από τη σίγουρη δημοσίευση, εξασφαλίζω ότι ουδείς θα περικόψει τις 1.911 λέξεις που αράδιασα.

Η αριστερή διγλωσσία σε νέες προκλήσεις...

Πέρα από την επιχείρηση δημοσίων σχέσεων της τρομοκρατίας, η ελληνική κοινωνία έχει μπροστά της δύο πράγματα. Τις δίκες της τρομοκρατίας που θα εξετασθούν τα φονικά και μόνο τα φονικά των 27 προηγούμενων ετών και μια μεγάλη συζήτηση για την πολιτική βία, τι την εξέθρεψε, τι την αιτιολόγησε και πως καλύφθηκε. Είναι ξέχωρα πράγματα και καλά είναι να τα ξεχωρίσουμε όλοι μας...

Έχουν περάσει δύο μήνες από τότε που ξεκίνησε να ξετυλίγεται το κουβάρι της τρομοκρατίας και τα ερωτήματα έγιναν περισσότερα από τις απαντήσεις.

Πως γράφουν ιστορία (της τρομοκρατίας) οι παρέες...

Το αμερικανικό παράδειγμα...