Πέμπτη, 23 Απριλίου, 2026

Η Βουλή καλείται να αποφασίσει αν και κατά πόσον το ρουσφέτι –που ευσχήμως βαφτίστηκε «παρέμβαση στη δημόσια διοίκηση»– είναι μέρος του έργου των βουλευτών.

Η τοξικότητα παράγεται είτε από θεωρίες συνωμοσίας, που εκ της φύσεώς τους ούτε μπορούν να επιβεβαιωθούν ούτε να διαψευστούν, είτε από δίκες προθέσεων οι οποίες έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά.

Ουδείς πρέπει να νιώθει ασφαλής, όταν αποδιαρθρώνεται η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων κι όταν εκλέγονται πολιτικοί που πρώτο μέλημά τους είναι η εικόνα τους και οι δημοσκοπήσεις.

Οι μεγάλες θεσμικές αλλαγές, έγραφε ο Τσακυράκης, «δεν μπορεί παρά να ενταχθούν σε μια γενικότερη συζήτηση που αφορά την όλη αρχιτεκτονική του πολιτεύματος.

Οι βουλευτές της ΝΔ που υποστήριξαν θερμώς θεσμικές παρεκτροπές της κυβέρνησης (υποκλοπές κ.λπ.), ξεσηκώθηκαν κατά της πρότασης του πρωθυπουργού για το μερικό ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού.

Το πολιτικό σύστημα επιστρέφει στις εποχές της θλιβερής κανονικότητας, τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου προειδοποιούσε ότι «θα μας πάρουν με τις πέτρες».

Το πελατειακό κράτος, ακόμη και αν δεν αποσκοπεί στον απευθείας πλουτισμό των πολιτικών, κόβει τα πόδια της οικονομίας.

Είναι λογικό να εκτοξεύεται η τιμή του πετρελαίου στα 147 δολάρια/βαρέλι επειδή χρεοκόπησε μια άγνωστη σε πολλούς επενδυτική τράπεζα και να ανεβαίνει ελάχιστα όταν υπάρχει φωτιά δίπλα στις πετρελαιοπηγές;

Τα καλύτερα επιχειρήματα κατά των ιδιωτικοποιήσεων δεν τα έχουν πλέον το ΚΚΕ και οι υπόλοιποι κρατιστές. Τα προσφέρουν αφειδώς οι εταιρείες που αποκρατικοποιήθηκαν.

Και άλλα...

Money

Tech & Innovation

Editor's Picks

Οι Ελληνες έχουν καταψηφίσει ένα σκασμό κυβερνήσεις, που υποσχέθηκαν ότι θα βάλουν τέλος στη διαφθορά, αλλά τελικώς είτε δεν το κατάφεραν είτε τη διόγκωσαν.

Αφού τα κόμματα δημοσιοποίησαν τα στοιχεία και τις φωτογραφίες των κατηγορουμένων, και τα κατέθεσαν στα πρακτικά της επιτροπής, τώρα τα μέσα ενημέρωσης είναι υποχρεωμένα να τα «προστατεύσουν».

Η απομυθοποίηση είναι ένα από τα πολλά ωφελήματα που προκύπτουν όταν πέφτει φως στην Ιστορία και αυτό μας επαναφέρει πίσω στη συζήτηση για το πρέπον ή μη της εμφάνισης σε ντοκιμαντέρ ενός ανθρώπου που καταδικάστηκε για δολοφονίες κατά συρροήν.

Ο καλλιτέχνης ή οι κληρονόμοι του δεν έχουν λόγο για τη χρήση του έργου κι αυτό είναι πολύ λογικό. Ουδείς μπορεί εκ των προτέρων να κρίνει το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της επανάχρησης ενός έργου.