Διδάγματα από τις «μετεγγραφές»

on . Posted in Παιδεία


Κόντεψε να βάλει, για μια ακόμη φορά, τα κλάματα ο εκδότης της εφημερίδας «Χώρα» κ. Γεώργιος Τράγκας στα παράθυρα του «Alpha». Μιλούσε για το δράμα του κ. Τσιτουρίδη. Και αφού στόλισε τον υιό του πρώην υπουργού με διάφορες «ασθένειες» -προκειμένου να τον υπερασπισθεί!- κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Μαξίμου (δηλαδή ο πρωθυπουργός;) λειτουργεί όπως η Αλ Κάιντα. «Παίρνει κεφάλια χωρίς απολογία» είπε.

Η ιστορία του «Σινούκ» και κατόπιν των μετεγγραφών πολλών φοιτητών -δεν μιλάμε πλέον μόνο για τον υιό του κ. Τσιτουρίδη και της κόρης του κ. Βούγια, αλλά και πολλών περισσότερων- βγάζει στην επιφάνεια πολλές από τις παθογένειες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου. Επιτρέπει, δε σε διάφορους να ξεκαθαρίσουν πολλούς ανοιχτούς κομματικούς λογαριασμούς.

Ας πάρουμε τα πράγματα με την αντίστροφη σειρά. Στο πολιτικό σκηνικό αυτή τη στιγμή παίζονται παιγνίδια. Οι εσωκομματικές δυσαρέσκειες βγαίνουν στα παράθυρα είτε δια της σιωπής, είτε δια των κραυγών. Χθες λοιπόν στα παράθυρα του «Alpha» είδαμε τον κ. Κίμωνα Κουλούρη να σιωπά όταν το κόμμα του δεχόταν σφοδρή επίθεση για την πιθανώς εθιμικώς και συντεχνιακώς ορθή αλλά κοινωνικώς ανήθικη μετεγγραφή της κόρης του κ. Βούγια. Οι παλιοί εσωκομματικοί λογαριασμοί πληρωνόταν με το αδιόρατο χαμόγελο του πρώην ακριβοκτόνου υφυπουργού Ανάπτυξης. Επίσης είδαμε τον κ. Τράγκα με το χαρακτηριστικό του ύφος να ωρύεται κατά του Μαξίμου και να καταγγέλλει σημεία και τέρατα: «Το πρωθυπουργικό γραφείο», λέει «μοιράζει χαρτιά στην αντιπολίτευση για να κάνει ερωτήσεις η κ. Δαμανάκη!». Ουδείς τότε τον ρώτησε: πόθεν προκύπτει αυτό και πως το στοιχειοθετεί;

Αυτά σε ότι αφορά το σκηνικό: διάφορα μικροσυμφέροντα βγήκαν παγανιά κι άρχισαν να ξεσπαθώσουν εσωκομματικά είτε δια της σιωπής, είτε δια ένρινων κραυγών. Η ουσία όμως είναι βαθύτερη και δυστυχώς πιο επικίνδυνη για την ποιότητα της Δημοκρατίας. Ο αδυσώπητος ανταγωνισμός των καναλιών ωθεί την πολιτική διεργασία στα άκρα. Όλα γίνονται βορά στον βωμό της θεαματικότητας. Δίωρα δελτία ειδήσεων πασχίζουν να αποσπάσουν την προσοχή του έτσι κι αλλιώς απηυδισμένου τηλεθεατή ρίχνοντας όλο και περισσότερα από τα ιμάτια της πολιτικής στη φωτιά της AGB.

Φυσικά, το γεγονός ότι τα κανάλια παίζουν το δικό τους παιγνίδι της θεαματικότητας, δεν σημαίνει ότι η πολιτική και οι πολιτικοί είναι αθώοι του αίματος. Αν ανοιχθεί ο φάκελος μετεγγραφών στα ΑΕΙ θα βρούμε πολλούς περισσότερους: βλαστούς πολιτικών, καθηγητών, ακόμη κι επιχειρηματιών. Ακόμη και απλώς ψηφοφόρων. Όλων των αποχρώσεων. Όσοι κατέχουν ένα δράμι εξουσίας θεωρούν τις μετεγγραφές προνομιακό πεδίο άσκησης ρουσφετιού και όσοι έχουν πρόσβαση στους πρώτους θεωρούν ότι το αίτημα είναι εκ των ουκ άνευ. Πολιτικός εξομολογήθηκε στον γράφοντα ότι ο ίδιος έχει πλείστα όσα πιεστικά αιτήματα μετεγγραφής με εξαιρετικά πιεστικό τρόπο: «Σε ψήφισα! δεν μπορείς να με διορίσεις λόγω ΑΣΕΠ, τουλάχιστον έχεις υποχρέωση να μετεγγράψεις τον γιο ή την κόρη μου. Αλλιώς από μένα ψήφο δεν βλέπεις. Ούτε από την οικογένεια που είναι τόσοι...»

Εάν ανοίξει ο φάκελος των μετεγγραφών (αλά και των εγγραφών φοιτών), ειδικά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο έχουμε να δούμε πολλά. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σ' αυτό το πανεπιστήμιο εξαφανίστηκαν μέχρι και χρήματα που είχε δώσει ένας πρωθυπουργός και ως σήμερα δεν μάθαμε τι απέγινε η δικαστική έρευνα για το θέμα.

Υπάρχει όμως ένα κρίσιμο δίδαγμα από την υπόθεση Τσιτουρίδη για το πολιτικό σύστημα. Το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων κράτησε την κρίση που δημιουργήθηκε στα σωστά πλαίσια. Υπήρξε μια επαφή του υπουργού με τις Πρυτανικές αρχές. Γι' αυτό κρίνονται αμφότεροι. Μπορείτε να φαντασθείτε τι κρίση θα υπήρχε στο πολιτικό σύστημα αν οι μετεγγραφές είχαν και την έγκριση του υπουργείου Παιδείας; Δεν θα ωρυόταν χθες όλοι στα παράθυρα -ζητώντας πιθανώς και παραίτηση της υπουργού Παιδείας- αν το σύστημα δεν ήταν στοιχειωδώς αποκεντρωμένο; Η αποκέντρωση μοιράζει μεν εξουσία, μοιράζει όμως κι ευθύνες. Οι πρυτανικές αρχές είναι σ' αυτή την υπόθεση υπόλογες. Όχι η κυβέρνηση.

Οι παράνομες μετεγγραφές δεν είναι παρά μια όψη των παιδικών ασθενειών που κάθε προσπάθεια αποκέντρωσης έχει. Σύμφωνα με τον κ. Βούγια η παρανομία στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο είχε γίνει έθιμο. Αυτό είναι φυσικό. Το πρώτο πράγμα που κοιτά μια γραφειοκρατία (όπως είναι οι διδάσκοντες και οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια) είναι να ταχτοποιήσει τα «δικά της παιδιά». Σε μερικές περιπτώσεις αυτό γίνεται και νόμος εξόδοις των φορολογουμένων, όπως για παράδειγμα στις κρατικές τράπεζες. Μόνο που υπό το φως της κριτικής όλα βγαίνουν στο φως και όλα ορθώς στηλιτεύονται. Κυρίως, όμως, η κριτική εστιάζεται σε όσους έχουν ευθύνη για τα ανοσιουργήματα. Δεν διαχέεται στο πολιτικό σύστημα. Και στην περίπτωση Βούγια δεν ευθύνεται η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Ευθύνονται οι πρυτανικές αρχές που έκαναν τις παράτυπες μετεγγραφές.

Το γράψαμε και χθες: Η υπόθεση Τσιτουρίδη είναι αντικειμενικά ήσσονος σημασίας θέμα. Αυτό που έκανε κι επέτυχε ο πρώην υπουργός, το έκαναν και το πέτυχαν χιλιάδες γονείς. Ζούμε όμως σε ένα εξαιρετικά ευαίσθητο και φριχτά λαϊκιστικό περιβάλλον. Πολλοί κάνουν την τρίχα, τριχιά. Καθείς για δικούς του λόγους: είτε για να κερδίσει ψήφους, είτε για αυξήσει την θεαματικότητα, είτε να πλήξει εσωκομματικούς αντιπάλους είτε για να αποκτήσει την δημοσιότητα που νομίζει ότι του ανήκει.

Χρειάζεται να ξαναδούμε όλη την πολιτική διαδικασία εξ αρχής. Το σύστημα έχει φτάσει στα όρια του. Τα αντικρουόμενα συμφέροντα είναι πολλά και η πίττα (κάθε μορφής) μικραίνει. Αυτό οδηγεί όλη την πολιτική διαδικασία σε νευρική κρίση. Κι επειδή το σύστημα είναι συγκεντρωτικό μια σπίθα σε ένα σημείο του πυροδοτεί ανεξέλεγκτα κρίσεις σε όλη την πολιτική σκηνή. Με κόστος θεσμικό πλέον...

Υ.Γ.: Ο γραμματέας του κόμματος κ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης τηλεφώνησε στον γράφοντα δηλώνοντας οργισμένος για τις πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο -και επαναλήφθηκαν από τούτη εδώ τη στήλη- ότι ζήτησε να μετάσχει στην Κυβερνητική Επιτροπή. Τον πιστεύουμε. Θα ήταν πολύ ανόητο να δοθεί η εντύπωση κομματικοποίησης του κράτους, με την συμμετοχή κορυφαίων στελεχών του κόμματος σε κυβερνητικά όργανα Παντός τύπου όργανα, θα λέγαμε, αν θέλει την ταπεινή μας άποψη...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 24.9.2004