Τι υπερασπίζει τελικά;

on . Posted in Τρομοκρατία


Καλή τη πίστη να δεχθούμε ότι ο κ. Λεσπέρογλου δεν ήταν εκείνος που συμμετείχε στην διάρρηξη του οδοντοτεχνείου στα Εξάρχεια τον Οκτώβριο του 1982. Να δεχθούμε ότι δεν ήταν ο κ. Λεσπέρογλου εκείνος που πυροβόλησε τον άτυχο αστυνομικό κ. Ψαρουδάκη. Να δεχθούμε ότι έδωσε τα χαρτιά του σε ένα άγνωστο Παλαιστίνιο, ο οποίος παρ' ολίγον να δολοφονήσει ένα άνθρωπο. Να πεισθούμε ότι ελληνικές, αμερικανικές, ιορδανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν βάλει στοίχημα την καταδίκη του κατηγορούμενου και πίεσαν τους δύο συνεργούς στη διάρρηξη, να κατονομάσουν τον κ. Λεσπέρογλου ως δράστη της δολοφονικής απόπειρας. Ότι έβαλαν τον κ. Ψαρουδάκη να ψευδομαρτυρήσει. Να τα κάνουμε όλα δεκτά...

Ένα πράγμα δεν είναι κατανοητό. Τι είδους «επαναστατική αλληλεγγύη» είναι εκείνη που απαγορεύει στον κ. Λεσπέρογλου να κατονονομάσει ένα Παλαιστίνιο (άρα εξ ορισμού επαναστάτης;) ο οποίος στο κάτω-κάτω της γραφής δεν θα κατηγορηθεί για συμμετοχή σε μια διαδήλωση (για ένα δίκαιο ή άδικο σκοπό), δεν θα κατηγορηθεί για αφισοκόλληση, αλλά για πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου και κυρίως: την απόπειρα δολοφονίας ενός ανθρώπου. Τι είδους «αλληλεγγύη» είναι αυτή προς ένα άνθρωπο ο οποίος πήγε απλώς να κλέψει και παρ' ολίγον να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή; Σε τι πράγμα είναι αλληλέγγυος ο «επαναστάτης» κ. Λεσπέρογλου και τι ακριβώς υπερασπίζεται; Δεν υπερασπίζεται τον Παλαιστινιακό αγώνα -έστω στις ακραίες του μορφές- αλλά ένα άνθρωπο ο οποίος αν είναι υπαρκτός πήγε να διαρρήξει το μαγαζί ενός μεροκαματιάρη και παρ' ολίγον να σκοτώσει ένα άλλο μεροκαματιάρη. Μπορεί να υπάρξει «επαναστατική» έστω αλληλεγγύη με ένα τέτοιο άνθρωπο; Μπορεί κ. Λαφαζάνη;

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 13.9.2002