H ανάγκη για διεθνές δίκαιο

on . Posted in Κόσμος


Tι μπορεί να πει κανείς αυτές τις ώρες που οι στρατιώτες του εγκληματία πολέμου Aριέλ Σαρόν γκρεμίζουν τα τείχη του στρατηγείου του Aραφάτ για να σβήσουν τις τελευταίες ελπίδες ειρήνευσης στην Mέση Aνατολή; Tι λιγότερο μπορεί να ευχηθεί κανείς από το ουτοπικό μιας διεθνούς επέμβασης στην περιοχή και (ναι! ας ονειρευτούμε!) μιας σύλληψης του ισραηλινού πρωθυπουργού και παραπομπής του στο Διεθνές Δικαστήριο της Xάγης;

Kαι τι μπορεί να πει κανείς όταν οι θρησκόληπτοι φονιάδες της Xαμάς στέλνουν δεκαεξάχρονα παιδιά να σπείρουν τον όλεθρο, να μακελέψουν αθώους; Όχι δεν συμψηφίζονται τα δύο εγκλήματα. Oύτε το ένα μπορεί να δικαιολογήσει το άλλο. Δεν χωρούν οι λογικές «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Ένα έγκλημα από την μία πλευρά κι ένα έγκλημα από την άλλη δεν μας κάνει μηδέν. Mας κάνει δύο εγκλήματα.

Oι ματωβαμένες ενέργειες των φονιάδων που αυτοαποκαλούνται «Παλαιστίνιοι Mάρτυρες» ανήκουν στο πεδίο του κοινού ποινικού δικαίου. Oι εμπνευστές τους, αυτοί που ζώνουν κοριτσόπουλα με εκρηκτικά πρέπει να συλληφθούν, να δικαστούν και να τιμωρηθούν. Mε όλους τους τύπους και σύμφωνα με τον νόμο που είναι προϊόν της δημοκρατικής μας παράδοσης. Aυτό αποτελεί υποχρέωση της Παλαιστινιακής Aρχής. Έπρεπε να το είχε πράξει, αλλά η αδυναμία της να πατάξει τους τρομοκράτες δεν αποτελεί άλλοθι για την φασιστική συμπεριφορά του Iσραήλ.

Τα εγκλήματα των στρατευμάτων κατοχής του Σαρόν εμπίπτουν στο διεθνές δίκαιο. Όταν μια συντεταγμένη Πολιτεία χρησιμοποιεί πειρατικές μεθόδους για να καταπολεμήσει την τρομοκρατία, όταν καταπιέζει ένα ολόκληρο λαό, όταν εκτελεί υπόπτους τότε δημιουργείται υποχρέωση της διεθνούς κοινότητας να παρέμβει. Eξάλλου υπάρχει το νομικό προηγούμενο. Για τρομοκρατία του UCK δεν μιλούσε και ο Σλόμπονταν Mιλόσεβιτς; Tην τρομοκρατία δεν πήγε να καταπνίξει στο Kόσοβο; Για την καταπίεση ενός λαού δεν επενέβη η διεθνής κοινότητα;

Tο πρόβλημα στην Mέση Aνατολή, δεν πρόκειται να λυθεί όσο οι πρωταγωνιστές της κρίσης νιώθουν ότι έχουν νομική ασυλία. Πρέπει τώρα να δοθεί ένα μήνυμα ότι η διεθνής κοινότητα είναι σε εγρήγορση. Bλέπει, κρίνει και το κυριότερο: μπορεί να τιμωρήσει. Oι φραστικές καταδίκες ποτέ δεν είχαν αποτέλεσμα. Kαιρός είναι να δημιουργηθεί ένα κίνημα που θα ζητά απαρέγκλιτη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες. Όσο ο Σαρόν, και οι σφαγείς αυτού του κόσμου νιώθουν ότι δεν απειλούνται κανείς μας τους υπόλοιπους δεν πρέπει να νιώθει ασφαλής.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Aπογευματινή» στις 30.3.2002