Τα εθνικά μυστικά...

on . Posted in Βιβλία


681Το 1971 ένας υπάλληλος του «Στέιτ Ντιπάτρμεντ» των ΗΠΑ βρέθηκε να κρατά ένα πακέτο 7.000 σελίδων τα οποία αποδείκνυαν αφενός ότι ο πόλεμος στο Βιετνάμ ήταν χαμένος και αφετέρου ότι οι πρόεδροι (συμπεριλαμβανομένου και του τότε Ρίτσαρντ Νίξον) ψευδόταν στον αμερικανικό λαό. Μετά από πολλούς δισταγμούς παρέδωσε αντίγραφα στην εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς». Τα αποκαλούμενα «Pentagon Papers» («Έγγραφα του Πενταγώνου») έγιναν σημείο αναφοράς και μια από τις μεγαλύτερες νίκες της ελευθερολογίας. Η εφημερίδα ξεκίνησε την δημοσίευσή τους και η προεδρία Νίξον παρενέβη νομικά για να την σταματήσει. Το θέμα πήγε αμέσως στο Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο έβγαλε μια απόφαση-σταθμό για τα δημοσιογραφικά χρονικά.

Το δικαστήριο εκτίμησε ότι δουλειά των δημοσιογράφων δεν είναι να κρατούν κρυφά τα αποκαλούμενα «εθνικά μυστικά», αλλά να ενημερώνουν τους πολίτες για το τι κάνει η κυβέρνησή τους. Επέτρεψε την δημοσίευση των εγγράφων, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι οι ΗΠΑ εκείνη την εποχή βρισκόταν σε πόλεμο με το Βόρειο Βιετνάμ.

Ο υπάλληλος που έδωσε τα έγγραφα στους Νιου Γιορκ Τάιμς, ονόματι Ντάνιελ Έλσμπεργκ, φυσικά έχασε τη δουλειά του. Η εκδικητικότητα του Νίξον όμως δεν αρκέσθηκε μ' αυτό. Ένα μήνα μετά κάποιοι διαρρήκτες μπήκαν στο γραφείο τού ψυχαναλυτή τού απολυμένου υπαλλήλου, έκλεψαν κάποια έγγραφα που τον αφορούσαν και τα διέρρευσαν στον Τύπο. Οι ίδιοι διαρρήκτες το 1972, μπήκαν στα γραφεία του (αντίπαλου) Δημοκρατικού κόμματος στο κτίριο «Γουότεργκεϊτ» της Ουάσιγκτον.

Αυτό ήταν η αρχή του τέλους για τον εκδικητικό πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον. Το 1974 αναγκάστηκε ντροπιασμένος να παραιτηθεί. Τριάντα χρόνια μετά ο θαρραλέος υπάλληλος του «Στέιτ Ντιπάτρμεντ» αφηγείται την ιστορία του με το βιβλίο (που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ) και φέρει τον τίτλο «Secrets» («Μυστικά»).

Αποδείχθηκε ότι τα μυστικά που διέρρευσε ο Έλσμπεργκ ήταν μυστικά μόνο για τον αμερικανικό λαό. Οι αξιωματούχοι (Αμερικανοί και Βιετναμέζοι) ήξεραν, φυσικά, ότι οι ΗΠΑ χάνουν τον πόλεμο.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 24.11.2002