Η ώρα των μέτρων

on . Posted in Ελλάδα - Ν.Δ


Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού. Είναι η επιλογή μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστροφικού.
Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ

«Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες, έστειλε χθες ο πρωθυπουργός στο υπουργικό συμβούλιο» -όπως θα ‘λεγαν και οι συνάδελφοι των καναλιών- μόνο που αυτό το μήνυμα έχει ιεραρχημένους προορισμούς. Πέρα λοιπόν από τους παριστάμενους υπουργούς του, οι οποίοι φαντάζομαι να τον άκουσαν κι ελπίζω να τον κατάλαβαν, οι πρώτοι στη λίστα αποδεκτών ήταν τα στελέχη του κόμματος, ειδικά εκείνα που φαντάστηκαν ότι μετά την 7η Μαρτίου «Κυριακή, γιορτή και σχόλη θα ‘ναι η ζωή τους όλη». Πως η διακυβέρνηση του τόπου είναι ένας περίπατος, ή έστω μια ατέλειωτη βόλτα με τις κρατικές Μερσεντές. Πως ήρθε η σειρά τους να γίνουν ΠΑΣΟΚ. Πως δεν χρειάζονται συγκρούσεις και ότι δεν είναι υπαρκτό το δίλημμα Γκαλμπρέιθ μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστροφικού. Ειδικά στον τομέα της οικονομίας...

«Τομές παντού, χωρίς να υπολογίζουμε (Σ.Σ.: το έτσι κι αλλιώς βραχυχρόνιο) πολιτικό κόστος» ζήτησε ο πρωθυπουργός. Αυτό πρέπει να μεταφραστεί σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Η απελευθέρωση του ωραρίου, για παράδειγμα, είναι ώριμο στην ελληνική κοινωνία. Μπορεί να φωνασκούν οι συντεχνίες, αλλά η μεγάλη σιωπηλή πλειοψηφία των καταναλωτών θέλουν να ψωνίζουν όποτε αυτοί μπορούν ή απλώς γουστάρουν. Δεν θέλουν να είναι δέσμιοι προπολεμικών αντιλήψεων που φέροντας την σφραγίδα της κρατικής εξουσίας, ταλαιπωρούν εκατομμύρια εργαζόμενους.

Στην Παιδεία χρειάζεται αναδιάρθρωση εκ βάθρων. Τα θέματα που τίθενται στον Εθνικό Διάλογο είναι προαναγγελία ανατροπών στο άρρωστο, σοβιετικού τύπου σύστημα που επικρατεί στην εκπαίδευση, αλλά πρέπει να γίνει βαθιά πεποίθηση στην οδό Μητροπόλεως ότι ο ρόλος του υπουργείου πρέπει να είναι καθαρά επιτελικός. Η πραγματική αυτοδιοίκηση των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων είναι το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Πρέπει να ακολουθήσει η αποκέντρωση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Στο επονομαζόμενο κύτταρο της Δημοκρατίας, στην Τ.Α., πρέπει να βασιστεί η επανίδρυση του κράτους. Αυτή δεν θα είναι μια ανέφελη πορεία -η εμπειρία έδειξε ότι πρώτα αποκεντρώνονται οι δυσλειτουργίες του κεντρικού κράτους και μετά εμφανίζονται τα ευεργετήματα της αποκέντρωσης- αλλά αυτή είναι η μοναδική διέξοδος για πληγεί ο υδροκεφαλισμός του κράτους και για την περιφερειακή ανάπτυξη. Η τελευταία δεν γίνεται με διαταγές από το ιστορικό κέντρο των Αθηνών. Ριζώνει όταν υπάρχουν ισχυρές τοπικές κοινωνίες, που φυσικά ξέρουν για τον τόπο τους «όσα δεν ξέρει ο κόσμος όλος».

Στην οικονομία πρέπει να δοθούν κατ' αρχήν μεγάλες ιδεολογικές μάχες. Πρέπει ο ελληνικός λαός να πειστεί ότι το κράτος-πατερούλης (και συνεπώς αφέντης) δεν είναι η λύση στα προβλήματά του, αλλά είναι το πρόβλημά του. Οι μάχες αυτές πρέπει να δοθούν έργω και λόγω. Η απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που, παρά τους κλαυθμούς των κρατικιστών, ωφέλησε πολλαπλώς τη χώρα κι έδωσε δουλειά σε χιλιάδες. Έγινε -λειψά είναι η αλήθεια- έχοντας απέναντι δογματισμούς (θυμάται κανείς πόσα λέγονταν; Μέχρι και ότι θα χάναμε την εθνική μας άμυνα) και πέτυχε. Οι αποκρατικοποιήσεις πρέπει να επιταχυνθούν και σε άλλους τομείς.

Ο χρόνος πάντα μετράει εναντίον της κυβέρνησης. Κάθε κυβέρνησης. Κάθε μέρα που περνά τα προβλήματα φουντώνουν κι αυτά δεν είναι δυνατόν να επιλυθούν αν δεν εφαρμοστούν γρήγορα γενναία φιλελεύθερα μέτρα. Αυτό είναι το στοίχημα της κυβέρνησης κι ας ελπίσουμε ότι θα το κερδίσει...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 12.1.2005