Κανάλια σε παροξυσμό...

on . Posted in MME & πολιτική


Ναι, ξεσάλωσαν τα κανάλια με τον διάδοχο του κ. Σημίτη. Τα απανωτά έκτακτα δελτία ειδήσεων υπήρξαν εξαιρετικά ενοχλητικά. Ειδικά το Σαββατοκύριακο: είδαμε πως ο κ. Γιώργος Παπανδρέου βγήκε από το σπίτι του, πως μπήκε στο αμάξι του, πως έβαλε μπρος τη μηχανή, πως οδήγησε, πως πλήρωσε διόδια, πως πήρε την απόδειξη, πως σταμάτησε στην Πάτρα, πως φτερνίστηκε (που θα 'λεγε και ο κ. Κωττάκης) και τανάπαλιν. Υπήρξε υπερπροβολή του κ. Παπανδρέου. Προβολή σε βαθμό παρεξηγήσεως.

Αλλά σάμπως είναι η πρώτη φορά που η τηλεόραση και δη η ελληνική υπερβάλλει; Κάποτε στις ΗΠΑ τα κανάλια διέκοψαν το κανονικό τους πρόγραμμα για να μεταδώσουν σε απευθείας μετάδοση την καταδίωξη και σύλληψη ενός αστέρα της μπάλας ονόματι Ο' Τζέι Σίμπσον. Στην Ελλάδα, όταν πρωτοεμφανίστηκε στο πολιτικό στερέωμα ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών τα κανάλια εκκλησιαζόταν κάθε Κυριακή. Έτρεχαν μαζί του στα σχολεία και μετέδιδαν στα δελτία ειδήσεων τα ανέκδοτα του κ. Χριστόδουλου.

Πότε υπήρξε ποτέ ψύχραιμη η τηλεόραση για να είναι και τώρα; Ήταν νηφάλια στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας ή στην επέμβαση των Αγγλοαμερικανών στο Ιράκ για να μην είναι υπερβολική στην διαδικασία διαδοχής του ΠΑΣΟΚ;

Οι παλιοί τηλεοπτικοί ρεπόρτερ έχουν μια ιστορία να διηγηθούν. Τα περιβόητα μπλόκα των αγροτών στην Εθνική οδό -τέλη της περασμένης δεκαετίας- ήταν ολημερίς μπλόκα φαντάσματα. Στις 8.00 το βράδυ -σαν ξεκινούσαν τα δελτία ειδήσεων- ο κόμβος της «Βιοκαρπέτ» έσφυζε από ζωή. Οι αγρότες είχαν καταλάβει την αδημονία της τηλεόρασης να έχει εικόνα κι εντάσεις και είχαν προσαρμοστεί πλήρως στο ωρολόγιο πρόγραμμα της τηλεόρασης. Οκτώ με εννιά μ.μ. υπήρχε επανάσταση και τις υπόλοιπες ώρες ησυχία.

Το ζήτημα όμως είναι ότι ασχέτως προθέσεων η ίδια η ύπαρξη της τηλεόρασης δημιουργεί ή επιμηκύνει τα πολιτικά γεγονότα. Τα μπλόκα των αγροτών δεν θα τραβούσαν σε τόσο μάκρος αν δεν υπήρχε η ιδιωτική τηλεόραση. Ο, τότε αναφερόμενος ως «εκλεκτός των διαπλεκόμενων», κ. Σημίτης δεν θα είχε επί τόσο μακρόν πολιτικό πρόβλημα αν δεν υπήρχαν τα «κανάλια της διαπλοκής». Η ίδια η τηλεόραση, ο ανταγωνισμός των καναλιών δημιούργησαν μια δυναμική πιθανώς κι ενάντια στις επιθυμίες των ιδιοκτητών τους.

Δεν γνωρίζω αν οι ιδιοκτήτες των καναλιών θέλουν το κ. Γ . Παπανδρέου ή τον κ. Κ. Καραμανλή. Από την πολιτική προϊστορία όμως των καναλιών μπορώ να διακρίνω τον συνήθη παροξυσμό που ο ανταγωνισμός τα οδηγεί άμα τη δημιουργία ενός νέου γεγονότος. Aμα τη εμφάνιση ενός νέου προσώπου. «Η τηλεόραση», είχε πει ο Ιάσων Μοσχοβίτης στον κ. Νίκο Χατζηνικολάου (και ο τελευταίος το θυμήθηκε χθες στον «Aλφα»), «θέλει διαρκώς νέο αίμα». Εμείς οι τηλεθεατές κουραζόμαστε εύκολα από τα πρόσωπα και θέλουμε διαρκώς καινούργια να μας αποσπούν την προσοχή. Δεν ήταν η διαπλοκή που υπερπρόβαλε τον κ. Παπανδρέου, ήταν η φύση της τηλεόρασης.

Αυτό όμως δεν αναιρεί την ευθύνη των καναλιών για την υπερπροβολή, όχι μόνο του κ. Παπανδρέου αλλά και μύριων άλλων ζητημάτων, τα οποία -αν και είναι ασήμαντα- με την διαμεσολάβηση της τηλεόρασης δημιουργούν σοβαρές επιπλοκές στις πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες. Ασχέτως από τις προθέσεις, η τηλεόραση δεν είναι μια αυτόνομη δύναμη. Ελέγχεται από ανθρώπους οι οποίοι δεν πρέπει να ξεχνούν ότι διαχειρίζονται δημόσια περιουσία και γι' αυτό χρειάζεται φρόνηση στην άσκηση αυτής της διαχείρισης.

Το ζήτημα λοιπόν της υπερπροβολής -που πραγματικά έγινε στον κ. Παπανδρέου- δεν είναι πρωτίστως πρόβλημα διαπλοκής, αλλά ορθής διαχείρισης της δικής μας περιουσίας, της περιουσίας των πολιτών. Κι αυτό σημειώνεται διότι για μια ακόμη φορά στη χώρα κινδυνεύουμε να λύσουμε λάθος προβλήματα. Όπως κάναμε τόσες φορές στο παρελθόν...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 14.1.2004